Een van de Oosterse ontdekkingen waarmee de Italiaanse ontdekkingsreiziger Marco Polo het Europese continent zegende, waren recepten voor de bereiding van consumptie-ijs. Omstreeks 1280 bracht hij deze mee van zijn tocht door China. Voor Italië betekende deze recepten een eerste kennismaking met ijs. Het ijsje kwam pas echt in opkomst rond het jaar 1500 toen bekend werd dat uit ruw ijs en zout een koudmakend mengsel gemaakt kon worden waarmee je iets kon bevriezen. In dezelfde periode waaide uit de Arabische hofkeukens via Constantinopel het begrip ijssorbet naar Italië over. Het woord Sorbet komt van het Arabische woord 'sherba'. In Sicilië waar de Arabieren grote invloed hadden, is ijs ook een belangrijke Gastronomische specialiteit. Daar veroverde de ijssorbet een vaste plaats in de keuken van Caterina De Medici. Zij trouwde met Hendrik II en verhuisde daardoor naar het Franse hof. Met haar verhuisde een groot gedeelte van de hofhouding, waaronder een groot aantal koks die uiteraard ook ijs kon maken. De opmars van het ijsje kwam nu pas goed op gang: van Florence volgde het de weg naar de Koninklijke hoven van Versailles en Londen om uiteindelijk binnen het bereik van iedereen te komen. Tot op de dag van vandaag worden in geheel Europa de oudste ijsrecepten in Italië, rondom Venetië gevonden.